· 

DE ONDERLINGE COMMUNICATIE BIJ PAARDEN (DEEL 1):

Paarden communiceren onderling in hoofdzaak door lichaamstaal. De communicatie door geluid is eerder beperkt.

Het hinniken bij paarden ondersteunt deze lichaamstaal. Ook bij paarden geldt dat hoge tonen een uiting van stress zijn. Een paard in „vluchtmodus“ hinnikt altijd met een hoge toon, bij een ontspannen paard is dit een lage toon.

 

De lichaamstaal is bij het paard op verschillende plekken waarneembaar:

1 Mond, oren, ogen en neus

2 Hoofd, hals en staart

3 Als totaalbeeld van het paard

 

MOND:

Een paard met een zachte en bewegelijke mond is een ontspannen paard.

Is het paard gespannen, dan trekt het de mond samen, staan de lippen strak en is de kin hard.

 

OREN:

Het „orenspel“ uit zich daarin dat de oren uiterst gespannen naar voren gericht zijn, ofwel heel ontspannen meebewegen. 

Naar achteren gerichte oren zijn een signaal van geconcentreerd luisteren en het analyseren van het geluid. Oren die gespannen in de nek liggen zijn een teken van angst, spanning of „agressie“ bij het paard.

 

OGEN:

"Ze zeggen alles, zijn de vensters van de ziel“. De expressie van de ogen weerspiegelt de gemoedstoestand van het paard. Men herkent daaraan o.a. vreugde, vriendelijkheid, angst, wantrouwen en spanning.

 

NEUS: 

Een gespannen paard trekt de neusvleugels samen en vergroot de neusgaten. Typisch daarbij is dat er tussen de neusgaten rimpels ontstaan.

De neus is een goede indicator als het gaat om het herkennen van tevredenheid, ontspanning, spanning en/of stress bij het paard.

 

Volgende keer: Hoofd, hals, staart, en het totaalbeeld van het paard.